Milaan: Eindoordeel.

Is deze stad een must see?

De spelen zitten erop, ik schrijf dit stukje tekst in het vliegtuig.

Hoe was Milaan?

Het was natuurlijk waanzinnig. De sporters die ik heb gezien werkten vier jaar lang naar dit moment toe. En op de dag dat het allemaal samen moet komen, hun belangrijkste moment , mochten we erbij zijn. Ook als je thuis tv kijkt, onderuitgezakt op de bank. Met je hand in een zak chips. We hebben niet hoeven kijken naar alle eindeloze trainingen, de uren op tafels bij masseurs en fysio, de avonden dat er niet gefeest werd maar geslapen, het maken van het zoveelste bord havermout, de mentale worsteling.

Nee, we mogen instappen op het moment dat de droom werkelijkheid wordt, of niet. In een paar minuten. Als een snack. En daarna mogen we zelfs nog meevieren als we willen.

Dat is gewoon een privilege, voor ons allemaal.

Maar hoe was Milaan als stad?

Nou medium. Voor wat de Olympische Spelen betreft was ik Parijs “ gewend” in de zomer van 2024. En daar ben ik verwend geraakt, denk ik.

Er werd daar gezwommen in de Seine, elke dag ging er wel ergens een straat dicht omdat er een wielrenpeleton bijna over je tenen reed, er lag een beachvolleybalveld aan de voet van de Eiffeltoren. De stad was 1 grote venue, waarbij het leek alsof ieder croissantje zorgvuldig in het decor was gelegd. Hier was voelbaar jarenlang over nagedacht en naartoe gewerkt.

Als kers op de taart werd het overgoten door een felle zon. Dat zorgt voor extra energie. Parijs was aan. Op elke vierkante centimeter.

En dat was in Milaan gewoon anders. Natuurlijk, er zijn minder onderdelen op de winterspelen. Dat heeft als gevolg dat in Milaan alles zich afspeelt in 2 stadions, die op een half uur rijden bij elkaar vandaan liggen. En daartussen? Ik durf te zeggen dat de Italianen weinig hebben gedaan om de olympics tot leven te brengen in de stad. Je ziet eens een logo, er staat weleens een tv studio, op je bierviltje staan de olympische ringen, dat soort werk. Maar meer dan dat werd het niet. Je voelde op veel plekken gewoonweg niks van het grootste sportevenement van de wereld.

En voor een stad die jaren geleden wist dat ze de gastheer zouden zijn was er ook veel niet af. Er werd gebouwd, straten waren in onderhoud.Het leek wel alsof we een jaar te vroeg waren.

Bij het filmen voor interviews was het soms zoeken naar een plekje zonder bouwkraan of cementmolen in de achtergrond.

En dat is opmerkelijk, want je kunt je visitekaartje afgeven aan de wereld. Wellicht had ik ook een verkeerde associatie en verwachting bij Milaan? Finesse, gepolijst, klasse, georganiseerd. Maar ik vond er heel weinig van terug.

Was er dan niks goed, jij verwend nest? Ja natuurlijk wel. De stad kent ongelooflijk veel leuke plekken om goed te eten, en heeft echt wel een paar mooie hoeken. De sfeer in de stadions was mede door de vrijwilligers héél erg goed. Hun enthousiasme en vriendelijkheid was verfrissend. Soms leek het wel alsof ze bewust de verder matige beleving van Milaan aan het compenseren waren. Ze maakten er echt een feest van.

De weg naar de stadions liet dan weer te wensen over trouwens. Het verkeer is zo goed georganiseerd als een bord spaghetti.

Oke ik zal stoppen.

Hoe was Cortina dan? Ja dat was prachtig maar je volgt niet het blog van Floortje Dessing dus we gaan langzaam afronden.

Een pop-up tent met merchandise voor de Duomo.

Milaan? Ik kom er denk ik nooit meer. Het heeft me niet gepakt.

Maar in gedachten zal ik er nog weleens zijn. Wat een herinneringen. En dan zie ik trouwens toch vooral de sporters en de finishlijn. De vreugde of de teleurstelling op het gezicht.

De rest valt weg.